در تو اصالتی است از غرور و تلخی به گمانم‌ ...
در من هيچ نيست جز تلاشي بيهوده براي داشتن اصالتي هرچه كه باشد. چيزي شبيه دوام كه من باشد يا چيزي از جنس ايمان. اين‌همه كه مي‌كوبم به هرچه كه هميشه چيزي نبوده جز خالي خاكستري و فقدان هرچه كه بايد باشد و نيست و خواستني بي پاسخ براي لحظه‌اي هم كه شده آرام بگيرم، برايم جز احساس تهوعي خشك از دخترك هميشه خندان توي آينه هيچ ندارد. حالا هي دست دراز مي‌كنم گلويش را چنگ بياندازم نمي‌شود بماند. تقصير هيچ كس نيست! اين‌ها همه‌اش بهانه است مي‌دانم! زخم روي زخم گذاشتن در من ماليخولياي مزمني است كه چگونه با دست خالي مي‌شود كه رهايش كنم؟! با سهمي از آسمان ابري و دلتنگي همواره! كه خود خواسته‌ام لابد! من اصلا ايمان نداشته‌ام، نه توي آن روزها كه مي‌نشستم ضجه مي‌زدم من لي غيرك و ... و من مي‌دانستم دخترك توي آينه هيچ نيست جز وصله ناجوري آويزان شده از ريسماني پوسيده. ونه بعدها چيزي بوده‌ام, وقتي دلم به ويترين اسباب بازي فروشي‌ها هنوز خوش بود و هرچه رنگ رنگ بود, درست مثل خودم و هنوز خاكستري خالي تنها جايي بود كه من خودم بودم و دلم خوش بود به چشماني كه دزديده بودم يا چشمهايم كه دزيده بود!! و بعدترش كه چادرم داشت زير تخت خاك مي‌خورد و مي‌نشستم روبروي خاكستري خالي با كنت و چشمهايم(ش) انگار دارد عصباني نگاه مي‌كند و من مي‌خنديدم و شمع روشن مي‌كردم به تاريخ تمام چهارشنبه‌هاي تكراري و هربار خاموش مي‌شد و راه باز گم بود. و بعدترها كه همه‌چيز را سوزاندم و هيچ برايم نمانده بود جز حفره‌ي خالي چشمانم كه يعني ديگر هيچ نمانده، حتي تصوير نگاه كسي كه وهم برم داشته بود يك روز هم مانده باشد برمي‌گردد، كه وهم برم داشته بود كه مال من است. من خودم دست دراز كردم و چشماني را كه مال من بود به تمامي از حفره استخواني چشمهايش بيرون كشيدم! حالا ديگر هيچ ندارم! بي هيچ اصالتي! حتي از غرور! حتي از تلخي! دارم هنوز گريه نمي‌كنم با آن چه حفره‌هاي خالي و سياهي كه دارم! با اين همه هيچ كه هستم!