خواب مي ديدم كه بيدارم و به تماشاي بازي كودكانهُ دو نفر نشسته ام.
چقدر آشنا بودند اين دو نفر كه كودك شده بودند.
صداي خنده هايشان تا آسمان مي رسيد.
کنار هم روي زمين نشسته بودند و يك قل دو قل بازي مي كردند.
بازي مي كردند و مي خنديدند.
چقدر صداي خنده هاشان بلند بود.
انگار هيچ صداي ديگري در جهان نبود به جز اين خنده ها.
پژواكش تا آسمان مي رسيد.
پسر گفت حالا اين سنگهاي گرد و صيقلي را از كجا آورده اي؟
دختر جواب داد:
س مثل سوسك است. س مثل سليطه . س مثل سرحال.
همه را از يك سوسك سليطهُ سرحال كش رفته ام.
پسر قهقه زد كه س مثل صيقلي است. من شدم نوزده.
دختر گفت:
س اول سادگي است.
پسر خنده زد كه س اول سرآهو هم هست. سرآهو هم آخر سادگي است.
دختر مبهوت مانده بود.گفت:
مگر زده به سرت ؟ س اول سفر است. س اول ساز.
پسر خنديد و گفت:
س اول سراب است٬ سراب هم آخر سوتي. سوتي هم سور و سات ماست.
دختر نگاه كرد و لبخند زد س اول سبز است. س اول سرودن.
پسر برخاست و گفت:
س هاي هفت سين سيصد سال آينده سلسلهُ آهوان مهيا شد.
خنده. خنده . خنده.
سكوت.
سكوت.
سكوت.
سرد شد.
سردتر شد.
دختر گفت:
س اول سردرد است. بجنب يك بازي ديگر پيدا كنيم.
پسر به چشمان دختر خيره شد.
سياه بازي بود... اين را دختر گفت و پسر زد زير خنده.
حالا چه كنيم؟
در دوردست٬ ته افق٬ يك جاي دور صداي پرنده اي آمد.
سرد سرد سرد شد.
هردو انگشت اشاره بر زمين گذاشتند.
دختر گفت:
س اول سه كردن است.
من و تو كه نمي پریم.
يك بازي ديگر بكنيم...
تازه كلاغ پر مال كلاغ هاست.
كلاغ ها مي پرند.
...
س اول سوختن است.
كلاغ برده است. ما سوختيم.